سراسر شب را به اندازه یک سال قمری دور میزنم
و
نام ترا زمزمه می کنم.
به خاطر یک لحظه نگاه
میزبانم در باغ دلت باش.
+ نوشته شده در
88/11/12ساعت توسط پروین
|
سبزینگی
چگونه به نشاء خواهد نشست
آن دم که
شالیزار آفتاب را
آبستن نیست ؟
این همه گام سبز
جوانه های زرد روئیده اند.
+ نوشته شده در
88/09/24ساعت توسط پروین
|
با واژه هایت
یادم رفت
خواب بودم یا مرده؟
سکوتم امشب بر دشت بیکران پرده میکشد
امشب دلم برای تو
برای خودم
و
برای تنهائیمان تنگ میشود
و
دل آشوبه ای در من فریاد می زند
در دل تاریک شب
خود را به باران می سپارم.
+ نوشته شده در
88/09/06ساعت توسط پروین
|
حضورت را در لحظه هاي تنها ييم به تمنا نشسته ام
پنجر ه را بگشا مجالي نيست
+ نوشته شده در
88/03/03ساعت توسط پروین
|
نامش طلوع است اما همه او را خورشيد صدا ميزنند,تازه به كلاس دوم رفته,نقاشي خوب ميكشد اما هميشه با كشيدن خورشيد مشكل دارد زيرا او خورشيد را هرگز نديده است.
شيارهاي ذهن دخترك پر است از قصه هاي پدر در باره خورشيد و طلوع ان ,زرد ,نارنجي,گرما,نور,وووو.........
دخترك امروز هم مانند روزهاي پيش به عشق طلوع خورشيد به كنار پنجره رفت باز هم نشاني از طلوع خورشيد نبود,پدر را ديد كه در حياط خانه به اسمان خاكستري مي نگرد به درخت توت وسط حياط تكيه ميدهد و با خود ميگويد هيهات,هيهات كه 10950 روز گذشت و خورشيد در اين ديار طلوع نكرد, كه طولاني گذشت اين روزها.
دخترك از پنجره باز شده به طرف پدر ميدود دستهاي كوچكش را بر گردن پدر حلقه ميكند,نگاهش در چشمان پدر قفل ميشود و عميق به انان مي نگرد و با نگاه بي ريا خود بر پرده چشمان پدر مي نويسد:
پدر, من خورشيد را از پشت كوههاي سنگي بيرون خواهم اورد و ان را در اسمان ديارم به طلوع خواهم نشاند.
من اسمان ديارم را ابي پر ستاره خواهم كرد.
+ نوشته شده در
88/02/11ساعت توسط پروین
|
پر شد
خط انتظار پاهاي پينه بسته
پرستوي بال به خون نشسته
در اسمان بي بهار شهر
هنوز در پرواز است
بشتاب
ناي پرواز شايد او را روزي ديگر نباشد
و
پاهاي پينه بسته را توان ايستادن
رهايي را هجي كن
+ نوشته شده در
88/01/28ساعت توسط پروین
|
در خلوت خود
ستارگان درشت و پر از نور
اسمان دلم را
مي چينم
و
در شبي تاريك
بر گذارگاه عبورت مي چينمشان
تا روشنگر راه عمرت شوند.
+ نوشته شده در
88/01/17ساعت توسط پروین
|
چه كنم هاي ديروز و فردايم را بقچه پيچ كرده در صندوقچه زيرزمين دلم ميگذارم.
بالا خواهم امد نرم نرمك از ديواره دلم و بيصدا بر سبزينه دلم خواهم نشست.
در پياله اي جرعه جرعه طلوع افتاب را مينوشم,و انگاه در ميهماني مهتاب مستانه مست به بزم خواهم نشست.
+ نوشته شده در
88/01/14ساعت توسط پروین
|
نسيم بهار را در دشت دلم ميكارم
با مژه هايم شخم اش خواهم زد, و با عشق ابش خواهم داد
باشد كه سالي دگر به گل نشيند.
+ نوشته شده در
88/01/10ساعت توسط پروین
|
